Mediatraining op zijn best: Olympiërs geven het voorbeeld
Missen jullie het ook al, de Olympische Spelen? Het was een groot feest! Wat kunnen we als klein landje toch veel en zijn we goed in veel sporten. Ik, Marjoleine van Klaveren, heb ontzettend genoten van al die sporters en al het Oranje van de vele toeschouwers. Sifan Hassan zei het na haar weergaloze gouden prestatie op de marathon: “Het leek wel of ik in Nederland was, zoveel hoorde ik Sifan, Sifan!”
Wat mij ook opviel, als vakidioot kan ik het niet laten, waren de mooie interviews en de openhartigheid van de Nederlandse sporters. Bij sport liggen blijdschap en teleurstelling heel dicht bij elkaar. Dat hebben we in veel verschillende interviews gezien. Waarom ik het noem, is omdat er over mediatraining zo snel gezegd wordt dat mensen een trucje aangeleerd krijgen. Een soort vast stramien, waardoor alleen nog dezelfde suffe, nietszeggende antwoorden worden gegeven. Het is een raar imago wat kleeft aan ‘mediatraining’, waar ik me niet in kan vinden. Terwijl een écht goede mediatraining mensen juist helpt om comfortabel voor de camera te staan en vooral om zichzelf te zijn. En precies dat hebben de sporters aan deze Olympische Spelen laten zien.
Sport raakt en inspireert
Ik denk dat de interviews voor mij het kijken naar deze sporters en de Spelen nog mooier hebben gemaakt. We kregen een kijkje in de hoofden en belevingswereld van onder andere onze atleten van TeamNL. Natuurlijk ging het over hun prestaties: wat ging er goed, wat ging er minder goed. Maar ik heb vooral sporters gezien die deelden wat er in hen omging en echt zichzelf waren. Ze waren open over twijfels, teleurstellingen, pieken en dalen in hun voorbereiding, de druk van presteren, omgaan met tegenslag. De emotie knalde door het scherm en je voelt met de sporters mee. Geen aangeleerd trucje dus.
Euforie en tranen
Lieke Klaver vertelt over de psycholoog die ze heeft gebeld om haar na de gouden medaille weer even met beide benen op de grond te zetten. Maar ook dat ze oma zo snel mogelijk wil bellen omdat ze zo blij is. Atlete Jorinde van Klinken die enorm teleurgesteld is in zichzelf en met tranen voor de camera verschijnt. Jessica Schilder die vertelt over de angst voor uitglijden door de regen tijdens haar kogelstootwedstrijd. De mannen van het 3×3 basketbal over hoe hun lange reis naar Olympisch goud wel een film zou kunnen zijn, hun opofferingen, vriendschap én de bekende quote: “zilver is leuk, maar goud is mooi man.” Femke Bol na de finale 400 meter horden en hoe ze niets snapt van zo’n teleurstellende race. Sifan die na iedere wedstrijd uitgebreid haar verhaal doet en exact haar vreugde na haar gouden plak niet onder stoelen of bankjes steekt. Het allermooiste voorbeeld van iemand die totaal zichzelf is voor de camera is denk ik wel zwemster Tess Schouten. Zij zegt wat ze voelt en zei dingen als: die tijd ‘boeit me nu geen reet’ en op de vraag waar ze aan dacht tijdens haar race: “bijna vakantie!” Heerlijk toch!?
Geen afgemeten recept
Dus nee, mediatraining is geen recept voor suffe en repeterende antwoorden. Juist niet! Mediatraining helpt mensen comfortabel hun verhaal voor een camera te vertellen. Bij goed én slecht nieuws of ervaringen. Het persoonlijk maken van je verhaal en boodschap is hierbij het allerbelangrijkste om echt iets over te brengen. Dat is in ieder geval wat wij deelnemers aan trainingen meegeven, zo ook tijdens onze mediatrainingen die een aantal atleten van TeamNL 2024 jaren geleden hebben gevolgd. Een klein zaadje, waardoor we nu zelf met tranen in onze ogen naar hun authentieke verhalen luisteren. Op naar LA 2028!