Oproep: meer lef in communicatie!
Van de week keek ik, Marjoleine van Klaveren, naar Eva, waar het ging over het openen van het archief van Beeld en Geluid. Aan tafel zaten Jort Kelder, Jurre Geluk en Hanneke Groenteman. Ze bespraken iconische televisiefragmenten: oude straatinterviews, gesprekken van Adriaan van Dis met W.F. Hermans en programma’s als Achterwerk in de kast. Prachtig om terug te zien.
Wat vooral bleef hangen? Dat televisie vroeger veel minder voorzichtig was. Straatinterviews waren rauwer, gesprekken scherper en mensen minder geremd. Tegenwoordig lijkt iedereen continu op zijn woorden te letten. Begrijpelijk ook. Een misstap wordt binnen no-time opgeknipt, gedeeld en uitvergroot. Voor je het weet ga je viral, word je gecanceld of krijgt je reputatie een flinke dreun. Die voorzichtigheid zie je niet alleen op televisie. Ook organisaties houden zichzelf steeds vaker in.
Een misstap wordt direct uitvergroot
Nieuws en media gaan 24/7 door. Kanalen genoeg die gretig inspelen op blunders, versprekingen of uitspraken die uit context worden gehaald. De snelheid is enorm. Het bereik nog groter.
Onze klanten willen zichtbaar zijn, vertrouwen winnen en hun reputatie versterken. Social media helpen daarbij. Ze maken het mogelijk om nieuws snel te verspreiden en doelgroepen direct te bereiken. Maar dezelfde kanalen kunnen sentiment ook razendsnel laten kantelen.
Daarom zien we steeds vaker vragen als:
- “Kunnen we dit wel zeggen?”
- “Wat gebeurt er als hier kritiek op komt?”
- “Welke scenario’s moeten we meenemen?”
Een goede voorbereiding is essentieel. We bereiden woordvoerders voor op kritische vragen, trainen mensen om helder te communiceren en denken scenario’s vooraf door. Dat hoort bij professioneel reputatiemanagement. Maar voorzichtigheid mag geen verlamming worden.
Visie tonen biedt kansen
Die terughoudendheid zie je ook bij opiniestukken en reacties op maatschappelijke thema’s. Terwijl juist dáár kansen liggen om zichtbaar te maken waar je als organisatie voor staat. Een scherpe visie delen vraagt lef. Toch laten veel organisaties die kans liggen uit angst voor kritiek of discussie.
Natuurlijk moet je goed nadenken over wat je zegt. Past het bij je organisatie? Is het relevant voor je doelgroep? Heb je een geloofwaardige positie? Communicatie vraagt om scherpe keuzes en een duidelijke strategie.
Maar organisaties mogen zich wél uitspreken. Sterker nog: mensen verwachten het steeds vaker. We verwachten van bedrijven, merken en overheden dat ze verantwoordelijkheid nemen en laten zien waar ze voor staan. Dat is onderdeel van reputatie. Vertrouw ik dit merk? Geloof ik deze organisatie?
Geloofwaardigheid vraagt om lef
Met lef communiceren over waar je voor staat maakt organisaties zichtbaar en geloofwaardig. Opkomen voor je doelgroep. Benoemen wat beter moet. Een fout toegeven als iets misgaat. Juist dan bouw je vertrouwen op. Ook in crisiscommunicatie zien we dat terug. Niet wegduiken, maar verantwoordelijkheid nemen. Niet draaien, maar uitleggen wat er misging en hoe je het oplost.
Dáar zit uiteindelijk de kracht van reputatie. Mensen willen organisaties kunnen vertrouwen. Dat vertrouwen ontstaat niet door perfecte communicatie, maar door geloofwaardige communicatie.
Dus hierbij een oproep aan organisaties: laat niet alleen voorzichtigheid leidend zijn. Durf positie in te nemen. Durf een mening te delen. Durf zichtbaar te zijn. Juist daarmee bouw je aan een sterke reputatie.