Van broekie tot PR-rot: 20 jaar Bijl PR

Vandaag, 1 september 2026, is het zover: dan werk ik, Wesley van den Berg, 20 jaar bij Bijl PR. Twintig jaar! Dat betekent dat ik als 19-jarig broekie binnenkwam en inmiddels grijze haren begin te ontdekken op plekken waar vroeger alleen ‘Brylcreem’ zat. Geloof me, 20 jaar Bijl PR vat je niet samen op één A4’tje. Maar ik doe een poging.

Even terug in de tijd. Ik begon ooit als projectassistent bij wat toen het projectbureau heette. Klinkt chique hè? In de praktijk betekende dat vooral: ondersteunen, regelen, knippen(!) bellen, rennen, uitzoeken en heel veel leren. Dáár begon mijn eerste echte kennismaking met het PR-vak. Mijn eerste klantcontacten. Mijn eerste brainstorms. En waarschijnlijk ook mijn eerste stresszweet.

Van bewonersbrieven in een Smart tot knipselmappen

Als ik terugdenk aan hoe het vroeger ging, voelt dat soms als een ander tijdperk. Iedere ochtend pluisden we de kranten uit en knipten we artikelen uit waarin onze klanten of concurrenten genoemd werden. Maar daar bleef het niet bij. Dan waren er ook nog de bewonersbrieven voor wegafsluitingen op N-wegen. We werkten veel voor infraprojecten rondom aanleg en onderhoud van provinciale wegen. Bij werkzaamheden of afsluitingen moesten omwonenden natuurlijk goed geïnformeerd worden. Dus reed ik rond in een Smart, volgeladen met stapels bewonersbrieven. Alsof ik hoogstpersoonlijk de concurrentie met TNT Post (tegenwoordig PostNL) was aangegaan. Postbode Wesley, voor al uw bezorgwerk!

Ondertussen veranderde alles. Verhuizingen, wisselende groottes en samenstellingen van het bureau, en natuurlijk het vak zelf. Ik heb het allemaal voorbij zien komen. Je kan het je nu haast niet meer voorstellen. We hadden een afdeling tekstschrijvers, een projectbureau en adviseurs. En ook webbouwers, HR-collega’s en managers. Tegenwoordig doen we met een man of 15 meerdere dingen tegelijk. Iedereen schakelt, springt bij en fikst wat nodig is. En eerlijk? Dat maakt het werk ook mooi.

Van knipselen naar mediawatchen

Wat nooit veranderd is, is mijn fascinatie voor nieuws. Alleen hoef ik tegenwoordig gelukkig niet meer iedere ochtend met een schaar in de aanslag te zitten. Mediawatching is inmiddels een belangrijk onderdeel van mijn werk. Ik volg de actualiteit continu en kijk waar kansen liggen voor onze klanten. Niet afwachten tot het nieuws naar je toe komt, maar zelf kansen spotten en erop inspelen. Dat betekent soms out-of-the-box denken en een opdrachtgever verrassen met een idee dat helemaal niet in het oorspronkelijke plan stond. Juist dat vind ik leuk.

Honderden lokale verhalen

We zijn als bureau gespecialiseerd in lokale PR. Ik ben hier heel enthousiast over en heb me hier ook in gespecialiseerd. Ik heb duizenden lokale persberichten op maat gemaakt en verzonden. Met lokale cijfers, voorbeelden en vooral: een reden waarom juist die lokale of regionale krant, nieuwssite, radiozender of verslaggever er aandacht aan zou moeten besteden. Die aanpak hebben we onder meer ingezet rond de Klimaatweek en onlangs voor Pannenkoekdag. En ja, duizenden versies maken, controleren en versturen is soms monnikenwerk. Maar als je vervolgens ziet dat een onderwerp op talloze plekken lokaal nieuws wordt, weet je waarom je het doet.

En dan begint het tellen…

Met een persbericht versturen ben je er niet. Daarna wil je weten: wat heeft het opgeleverd? Waar zijn we verschenen? Wat was het potentieel bereik? In twintig jaar heb ik talloze coverages en rapportages gemaakt. Van de ouderwetse knipselmap tot digitale analyses. Want mooie PR-resultaten behalen is één ding, maar opdrachtgevers ook duidelijk laten zien wát de campagne heeft opgeleverd, is minstens zo belangrijk.

Daarbij kijken we steeds meer dan alleen naar aantallen. Heeft een campagne de juiste mensen bereikt? Is de boodschap blijven hangen? Heeft communicatie iets in beweging gezet? Zo maken we niet alleen zichtbaar dát er aandacht was, maar ook wat die aandacht waard was. Lees bijvoorbeeld onze case van de Hartstichting.

Van een idee op papier naar het echte werk

Waar ik na al die jaren misschien wel het meeste plezier uit haal? Ideeën bedenken. Ik heb voor talloze organisaties PR-ideeën, acties en campagnes mogen verzinnen. Tijdens brainstorms, naar aanleiding van de actualiteit of gewoon op zo’n onverwacht moment waarop je denkt: wacht eens even… hier kunnen we iets mee. En daar ben ik best onwijs trots op. Want het blijft bijzonder: iets bestaat alleen nog in je hoofd, je zet het op papier en dan zegt een opdrachtgever ineens: gaan we doen. Vervolgens zie je zo’n idee werkelijkheid worden. Dat verveelt nooit. Ook niet na twintig jaar. En er liggen alweer nieuwe ideeën klaar. Daarover later meer…

Waarom werk je daar al zo lang?

Dat is denk ik de vraag die ik het meest krijg. En dat snap ik ook wel. Tegenwoordig wisselen mensen soms sneller van baan dan van telefoonabonnement. Maar het mooie van een PR-bureau is: je hebt één werkgever, maar werkt ondertussen voor tientallen ‘werelden’. Geen dag is hetzelfde. Het ene moment werk je voor een gezondheidsorganisatie, daarna aan een evenement, crisis, campagne of maatschappelijk issue. Het is een vak waar je je hele leven iets aan hebt.

In de afgelopen twintig jaar heb ik voor behoorlijk wat mooie organisaties mogen werken. Ik kan ze niet allemaal noemen, maar een paar zijn speciaal: Denk aan Sanquin, Hartstichting, KWF Kankerbestrijding, Nierstichting, Roparun, Tour de France Femmes, Unibet, Warchild, Grote Clubactie, Odido, Royal FloraHolland en Marktplaats.

Geen dag is hetzelfde

En ondertussen leer ik nog steeds. Ja, echt. Nog steeds. Want werken in PR is niet voor mietjes. Het is schakelen, oplossen, brandjes blussen, vooruitdenken, soms incasseren en vaak doorgaan. Heb ik nooit ergens anders gekeken? Tuurlijk wel. Ik heb aanbiedingen gehad en echt weleens gedacht: misschien moet ik totaal iets anders gaan doen. Maar uiteindelijk bleef ik toch hangen bij Bijl. Omdat het werk zó divers is. Omdat geen dag hetzelfde is. Omdat je hier kansen krijgt. Omdat je jezelf blijft ontwikkelen. En misschien ook gewoon omdat het een beetje voelt als thuiskomen.

Collega’s maken daarin ook het verschil. Ik heb in twintig jaar ontzettend veel mooie mensen leren kennen. Ex-collega’s en huidige collega’s. Divers, direct, Rotterdams. Hard werken, harde grappen, maar altijd met hart voor de zaak.

Waar ik het meest trots op ben?

Dat zijn uiteraard al die mooie ideeën en resultaten die ik hiervoor heb beschreven. Het is echt tof om bij te dragen aan de vraagstukken van onze klanten. Maar niets gaat uiteindelijk boven de geboorte van je kind. En misschien is dat ook wel het mooie van ouder worden. Je leert relativeren. Ook in een vak waar altijd druk op staat.

Dus ja… ik ben gewoon blijven hangen. En eigenlijk met alle plezier.