AI-moe: kunnen we gewoon weer aan de slag?

Marjoleine van Klaveren is AI-moe. Herkenbaar?

Iedereen heeft het over AI. Ik kan LinkedIn, het nieuws of een vakblad niet openen zonder dat er iets over AI wordt gezegd. Eerlijk? Soms vraag ik me af of we niet een beetje doorslaan. Natuurlijk, AI is een digitale revolutie. Ons werk verandert, ons leven verandert en we moeten ons aanpassen. Maar is dat eigenlijk zo bijzonder? Is dit niet gewoon de volgende stap in digitale ontwikkelingen?

Verandering door de tijd

Technologische vernieuwing roept al eeuwen dezelfde reacties op. Tijdens de industriële revolutie waren mensen bang dat machines hun werk zouden overnemen. In Engeland vernielden textielarbeiders zelfs machines uit angst hun baan te verliezen. Bij de introductie van computers ontstond iets wat daadwerkelijk bekendstond als ‘computerangst’. Mensen zagen de voordelen, maar maakten zich ook zorgen over wat deze technologie zou betekenen voor hun werk en dagelijks leven. En toen kwam daar het internet, nauw gevolgd door de smartphone. Twee innovaties die onze levens enorm hebben veranderd. En ja, ook hier spelen zorgen een rol. Denk aan privacy, de invloed van algoritmes, cybercriminaliteit en desinformatie. En nog fundamenteler: Willen we wel dat technologie zoveel invloed heeft?

De technologie veranderde. De reactie van mensen niet.

Wij mensen reageren door de tijd vrijwel hetzelfde op grote veranderingen. Iedere revolutie kent dezelfde fases.

1: Nieuwe technologie verschijnt

Mensen zijn nieuwsgierig

2. Angstfase

‘Dit gaat banen vernietigen’

‘Dit is gevaarlijk’

3. Overdreven verwachtingen

‘Dit gaat alles veranderen’

4.  Aanpassing

Mensen leren ermee werken

5. Normalisatie

De technologie wordt vanzelfsprekend

Dat zien we nu ook bij de opkomst en ontwikkeling van AI. Maar natuurlijk zijn er verschillen. AI ontwikkelt zich sneller en heeft mogelijk grotere gevolgen voor kenniswerk. Toch zie je in de maatschappelijke reactie opvallend veel overeenkomsten met eerdere technologische doorbraken. Als ik het inschat zitten we nu verdeeld in fase 2, 3 en 4, afhankelijk van wie je het vraagt. Sommige mensen zijn enthousiast. Anderen maken zich zorgen. Weer anderen werken er al dagelijks mee. Alle reacties zijn begrijpelijk. Uiteindelijk komen we in fase 5 en zal AI net zo vanzelfsprekend worden als internet, smartphones of computers.  En dat is eigenlijk mijn punt.

We kunnen blijven discussiëren over hoe AI ons leven verandert, maar het is er al. Natuurlijk verandert werk. Natuurlijk veranderen functies. Maar daar komen ook nieuwe mogelijkheden voor terug. Ik zie vooral kansen.

Dat betekent niet dat we kritiekloos moeten zijn. We moeten oog houden voor privacy, transparantie en de risico’s van misleiding. Maar de vraag is niet meer óf AI blijft. De vraag is hóe we het verstandig inzetten. Dus wat mijn visie betreft: laten we stoppen met alleen praten over AI en er vooral mee aan de slag gaan.

Mee met de tijd

Dit alles wil niet zeggen dat ik de impact van AI onderschat. Vanzelfsprekend niet. Ook wij zetten AI in als hulpmiddel. Dat doen we al een aantal jaar, steeds aangestuurd door een AI-expert binnen ons team. We volgen de ontwikkelingen, bijvoorbeeld op het gebied van Generative Engine Optimization (GEO) op de voet. We hebben een team dat zich op het gebied van AI blijft ontwikkelen. Een team dat AI-geletterd is, werkt aan de hand van richtlijnen én transparant is naar de klant. En niet alleen om als bureau toekomstbestendig te zijn, maar juist ook om onze klanten zo goed mogelijk te blijven informeren. Hoe spring jij er bovenuit in dit AI-tijdperk? Wat maakt jouw organisatie echt? Word je ook via de verschillende AI tools gevonden als organisatie (GEO)?

Voor communicatieprofessionals ligt de uitdaging niet in de vraag of AI goed of slecht is. De uitdaging is hoe je AI inzet zonder authenticiteit, creativiteit en menselijke afwegingen te verliezen. Want, ik denk dat we uiteindelijk dát weer meer waarderen en we terugkomen bij de basis. We willen echt contact, echte interactie, authenticiteit.

Ik ben benieuwd hoe ik dit over een jaar of twee teruglees…