09.07.12

Echte emoties maken echte winnaars

Je bent topsporter. De beste van je land in jouw sport, onbedreigd. Solide positie bij de beste vijf van de wereld, je wint elk jaar weer netjes een aantal toernooien. Maar echt populair bij het grote publiek ben je nog steeds niet. Tot je de finale verliest van het prestigieuze en grootste toernooi dat in jouw sport wordt georganiseerd. Hoe een nauwelijks onderdrukte huilbui en een aantal woorden rechtstreeks uit het hart je imago en populariteit een flinke boost kunnen geven.

Andy Murray (25) is al jaren de Britse hoop in bange tennisdagen. Sinds 1936 slaagde geen enkele Brit er meer in het befaamde Wimbledontoernooi in eigen land te winnen. Tennisser Murray reikte de afgelopen jaren viermaal tot de halve finales. Murray móet Wimbledon dus gaan winnen, zo simpel is het voor de Britten de laatste jaren.

Bijzondere records

De druk moet ongelooflijk zijn voor de van oorsprong Schotse tennisser. Toch bereikt Murray in de Wimbledoneditie van 2012 voor het eerste de finale. Na een vliegende start verliest hij deze, van Roger Federer. Deze Zwitserse tennisser vestigt daarmee een aantal bijzondere records: zevende maal winst op Wimbledon, opnieuw nummer 1 op de wereldranglijst (en daarmee een recordaantal van 285 weken) en de officieuze titel van ‘beste tennisser ooit’.

Slikt, snuift, wrijft, kijkt moeilijk

En toch is het niet Federer die de dag na de wedstrijd de harten lijkt te hebben betoverd. Andy Murray – tot gisteren vooral wat stug, soms nors en niet bepaald de gezelligste jongen qua uitstraling – verovert bijna ieders sympathie als hij na afloop van de verloren wedstrijd probeert onder woorden te brengen wat hij voelt. Niks standaardreactie, zoals zo vaak tijdens dit soort momenten. Murray slikt, snuift, wrijft, kijkt moeilijk. En terwijl hij er niet in slaagt zijn tranen weg te drukken maakt hij overduidelijk hoe ontzettend graag hij ‘zijn’ Wimbledon had willen winnen. De ontroering is direct voelbaar in het stadion. Waarna hij zich nog snel probeert te verontschuldigen omdat hij eigenlijk de aandacht aan het afleiden is van de echte kampioen. Maar dat doet er al niet meer toe. Murray is een nieuwe held.

Jana Novotna en Pete Sampras

Misschien verwoordt broer Jamie Murray het wel het best: ‘My brother is a champion. He may not have won, but he is a champion’.  En wie even teruggraaft in de tennisgeschiedenis weet dat er meer van dergelijke voorbeelden zijn. Jana Novotna bijvoorbeeld, uithuilend op de schouder van de hertogin van Kent na de door haar verloren Wimbledonfinale. En Pete Sampras, nadat hij tijdens een match in tranen uitbarst omdat hij wordt herinnerd aan zijn doodzieke coach. Stuk voor stuk historische fragmenten.

Ben jezelf

Moraal van dit verhaal? Ben vooral jezelf als topsporter. Blijf dicht bij je echte emoties. En het kan helemaal geen kwaad om die zo af en toe eens te laten zien. Mediatraining is prima, maar dan vooral eentje waarin je dat laatste wordt geleerd. De beloning kan enorm zijn.

Terug naar overzicht

Zoek door ons blog

Meest gelezen

Over Bijl

De boodschap terugbrengen tot de essentie. In de juiste taal via de juiste kanalen naar de juiste doelgroep communiceren. Dat is de sleutel tot succes.

Lees meer