22.02.12

De mens Cohen wilde mens blijven

Bijna twee jaar heeft de terugkeer van Job Cohen naar de Haagse vierkante kilometer geduurd. Twee jaar vermoedelijk van ergernis en treurnis. Twee jaar van vermoedelijk het gevoel hebben dat er inhoudelijk niet geluisterd wordt. En vermoedelijk twee jaar het gevoel hebben van ‘waar ben ik eigenlijk aan begonnen’.

Dier met een vechterinstinct
Vermoedelijk, want ook tijdens de laatste persconferentie van Job Cohen bleef je het idee houden dat hij eigenlijk iets anders wilde zeggen. Het sierde hem dat hij constateerde dat ‘wanneer een politiek leider onvoldoende effectief kan bijdragen’ dat je dan moet terug treden. De bestuurder Cohen is nooit een politiek dier geworden. Een dier met een vechtersinstinct, jagend op zijn prooi, verscheuren als het moet, altijd met kwijl in de bek, snel en geniepig.

Saaiste parlement
Cohen bleef en blijft Cohen. Met een rustige manier van denken, weloverwogen de woorden kiezen en beschaafd blijven. De communicatieve stijl van Cohen. Een stijl die in de Eerste en Tweede Kamer jaren- zo niet eeuwenlang – gewoon was. Het Nederlandse parlement wordt wel eens omschreven als het saaiste parlement. Geen verbale twistgesprekken, geen gejuich of boegeroep. Netjes elkaar laten uitspreken.

Doordrammen
Een stijl die verleden tijd is. Ook het Nederlandse parlement is in het verleden niet aan taalverruwing ontkomen. In het verleden soms gebezigd door boer Koekoek of Hans Janmaat. Maar de laatste jaren, zeker met de opkomst van LPF en daarna PVV, is er een andere politieke stijl qua communicatie ontstaan. Niet de inhoud is nog het meest relevant, maar eerder de oneliners, het woord pesten, kretologie, doordrammen van een mening, en vooral niet naar elkaar luisteren. Zelfs het politieke debat is verwoorden tot verbaal geweld.

Taalverloedering
Geen omgeving waarin Cohen zich senang heeft gevoeld. Een goed en integer bestuurder heeft dan ook het veld moeten ruimen. Wat achterblijft is een partij die de communicatie met haar (voormalige) kiezers allang heeft verloren. Partijvoorzitter Spekman spreekt de taal van die voormalige kiezers wel weer. Nu nog een fractievoorzitter die deze taal ook spreekt, maar die dus ook mee moet gaan in de taalverloedering van het onmogelijke debat. Wordt het straatvechter en debater Diederik Samsom? Wordt het de intellectueel en huiskamergeleerde Ronald Plasterk? De eeuwig mompelende en niet-begrijpend-kijkende Mariëtte Hamer? Of Frans Timmermans, die veel e-mails schrijft naar de fractie, maar die ene na het Trouwinterview, plotseling zag verschijnen op de NOS-computers. Of Martijn van Dam (wie)?

Met inhoud
Misschien is het wel het grootste gemis van de PvdA dat de partij niet goed weet hoe en waarover ze moeten communiceren. Hoe ze hun vermeende achterban weer kunnen bereiken. Een idee om communicatiespecialisten de partij eens te laten doorlichten en een goed advies te geven? Maar wel één met inhoud.

Terug naar overzicht

Zoek door ons blog

Meest gelezen

Over Bijl

De boodschap terugbrengen tot de essentie. In de juiste taal via de juiste kanalen naar de juiste doelgroep communiceren. Dat is de sleutel tot succes.

Lees meer