23.02.11

De provincies contra de Arabische wereld

Nog een aantal dagen en we mogen weer naar de stembus. Vroeger keken we met afgunst naar Italië waar ze zich om de haverklap bij de stembus konden melden. Ondertussen is Nederland koploper als het hierom gaat. En dit keer kiezen we de toonaangevende provinciale staten.

De democratiseringsslag in de Arabische wereld verdringt onze verkiezingsdemocratie op provinciaal niveau. Zeg nu zelf, de ontwikkelingen in Egypte, Bahrein, Libië, Tunesië, Marokko en hun volgers zijn natuurlijk veel interessanter dan luisteren naar onze provinciale politici. Met spanning kijken en luisteren we naar de protestacties op pleinen met mooie namen. Zelfs die hebben we niet in ons kikkerlandje, mooie pleinen waar je zomaar een tentenkamp zou kunnen beginnen. Misschien het museumplein in Amsterdam, maar dat is altijd een beetje modderig.

Provinciale Statenverkiezingen
Maar laten we even dichtbij huis blijven: de Provinciale Statenverkiezingen. Niet dat er trouwens veel mensen zijn die weten wat zij, de door ons gekozenen, nu eigenlijk doen. Iets met bedrijventerreinen, behalve als ze in brand vliegen. Want dan kijken we als provincie gauw naar de gemeente, of nog liever naar de rijksoverheid.

Lijsttrekkers en fractievoorzitters
Laat staan dat we weten wie we kunnen kiezen. Want misschien is dat wel het meest bijzondere aan deze verkiezingen. Dag in dag uit zijn er wel debatten te zien of te horen op de landelijke zenders. Maar het probleem is wel dat daar alleen politici aan het woord komen die u en ik niet kunnen kiezen. Bijvoorbeeld de lijsttrekkers van de partijen voor de Eerste Kamer. Die mogen wij niet kiezen, dus waarom zie en hoor ik ze steeds? Of de fractievoorzitters uit de Tweede Kamer: ook op hen kan ik niet stemmen op 2 maart.

Harder mogen rijden
Waar vind ik dan die kandidaten die ik wel kan kiezen? Zitten ze in (rokerige) achterafzaaltjes? Of staan ze op de markt achter een kraam (waar ik ze niet kan herkennen want ik ken ze niet)? Ik zie ze in elk geval niet op de verkiezingsposters. Want daar staan alleen maar teksten dat het eerlijker moet, of dat we harder mogen gaan rijden – ook van die thema’s waarover de provincies helemaal niet gaan.

Democratisch land
Maar we mogen niet klagen. We leven in een democratisch land. Dat we niet weten waarvoor we de 2de maart stemmen en op wie we eigenlijk moeten stemmen, is dan niet zo erg. Als je het echt niet meer weet kan je altijd nog de Stemwijzer, Kieskompas of Wiekiesjij invullen. Dan kom je te weten wie jouw belang het beste verdedigt in de provinciale staten.

Waarom er drie verschillende hulpjes zijn is mij niet bekend. Ik heb ze naar eer en geweten ingevuld, en er komen drie verschillende partijen uit. Eens kijken of ik 2 maart drie kruisjes mag zetten.

Terug naar overzicht

Zoek door ons blog

Meest gelezen

Over Bijl

De boodschap terugbrengen tot de essentie. In de juiste taal via de juiste kanalen naar de juiste doelgroep communiceren. Dat is de sleutel tot succes.

Lees meer