Paul Q van der Burg
Eigenlijk wil ik een culinaire radiojournalist worden, woonachtig in een leuke rustico in Italië, met wijnvelden en gezellige, loslopende dieren. Dat is toch een prachtig vooruitzicht. Of het er ooit van komt? Natuurlijk, je dromen moet je nastreven.
Maar belangrijker is dat je geniet van het leven. Ik doe dat door op vakantie te gaan in mijn geliefde Italië. Waar de mensen zo vriendelijk zijn, het eten zo lekker en de wijn van goede kwaliteit! Mijn vertrek naar de Italiaanse provincie Piemonte komt wat mij betreft dan ook ieder jaar dichterbij.
Mijn culinaire aspiraties uiten zich vooral in het genieten van heerlijke maaltijden. Zeker thuis, waarbij ik wel moet zeggen dat ik vooral geniet en niet in de keuken sta. Geen schande, want waar je niet goed in bent moet je ook niet doen. En af en toe naar een restaurant, als The Fat Duck . Daar is het eten een echte belevenis: je weet niet wat je ziet en soms weet je niet wat je proeft. Prachtig gewoon!
Genieten moet je ook in je werk. Bijna 25 jaar heb ik met plezier gewerkt bij de overheid. Persvoorlichting, woordvoering, communicatiestrategie, positioneringvraagstukken, het opzetten van een afdeling, alle facetten van het vak heb ik onder de knie. Tijd om eens de ‘andere kant’ mee te maken. Werken in een no-nonsense omgeving, omringd door louter professionals. Dat het Bijl is geworden is niet zo vreemd. Een bureau met een eigen mening en visie. Creatief, doortastend. Gewoon doen, en dat zint mij wel.
Maar de droom om radiojournalist te worden blijft. Omdat radio zo’n mooi medium is. Bij een goede radiodocumentaire wordt je gehoor geprikkeld en krijg je een stimulans om er beelden bij te creëren. Genieten en fantasie gaan in elkaar over. Maar goede radio wordt nauwelijks meer gemaakt. Een schande!
Mijn foto’s spreken eigenlijk voor zich. IJs eten in Rome, met Paloma , een culinaire belevenis bij The Fat Duck, en mijn schatten thuis, Forte en Chaos, die al aardig Italiaans miauwen.
