De Bob
Misschien komt het ook door minister Schippers van Volksgezondheid die vorig jaar de lopende gezondheidscampagnes stopzette. Haar redenering dat iedereen wel weet dat te veel eten, te veel roken en te weinig bewegen slecht voor je is, is zeker te onderschrijven. Veel overheidscampagnes zijn obligaat, bereiken de doelgroep niet of zijn een herhaling van oude successen. We weten nu allemaal wel dat iemand de Bob moet zijn na een avondje uit. Maar hij wordt door het ministerie als geslaagd beschouwd en dus zal deze campagne dit jaar ongetwijfeld weer worden herhaald. En voor wie? Een goede vraag. Misschien voor die ene diender die vergat dat hij geen Bob was.
Handen af van onze hulpverleners
Toch kan de overheid niet zonder campagnes. De bezuinigingen zouden wel eens louterend kunnen werken op die campagnes. Mits de overheid nu eens nagaat wie de doelgroep is, welke netwerken van belang zijn én, misschien wel het allerbelangrijkste, eens gaat luisteren naar de burgers. Een prachtvoorbeeld waarbij dit allemaal niet is gebeurd, is natuurlijk de campagne ‘Handen af van onze hulpverleners’, die eind vorig jaar werd gelanceerd. Doel was te zorgen dat het geweld tegen politie en hulpdiensten tijdens de jaarwisseling zou afnemen.
Dreigende griepepidemie
De campagne (met advertenties onder meer in NRC Handelsblad en de Volkskrant) bereikte natuurlijk in het geheel de doelgroep niet: de vechtersbazen. Zo’n volstrekt niet doelgroep doordachte campagne zagen we ook in 2009 tegen de baarmoederhalskanker en de dreigende griepepidemie. En ongetwijfeld zijn er meer te noemen.
Een achterstandswijk inlopen
Het lijkt wel of beleidsmakers, en in hun verlengde de communicatieadviseurs, een eigen wereld creëren en de communicatie daarop afstemmen. Weten zij überhaupt wel wat er speelt en wat er gebeurt in de maatschappij, in de buurt, onder de burgers en noem maar op? Nemen ze wel notie van wat er zich op straat afspeelt? Zijn er nog gemeentelijke communicatieadviseurs die op zaterdag de markt op gaan, of een achterstandswijk inlopen om te zien en te horen wat er gebeurt?
Terug naar de basisprincipes
Is mijn vrees gerechtvaardigd dat communicatie is verworden tot een wetenschappelijke benadering van een probleem? Of kunnen we weer terug naar de basisprincipes en gaan we eerst eens luisteren, en gaan we op zoek naar diegenen die we willen benaderen, en kijken we hoe we dat het beste kunnen doen? En sluiten we dan eindelijk weer eens met onze campagnes aan bij wat er écht leeft en speelt in de maatschappij? Ik hoop het.
