"Twitteren". Heerlijk woord. "Tweet". Ook zo lekker. Helaas, voor mij blijft het daarbij. Ik vind er namelijk voorlopig niets aan, aan dat hele Twitter." Zo dat is er uit! En dat valt niet mee, op dit platform van communicado's bij uitstek. Het voelt als vloeken in de kerk. Echt, ik heb het geprobeerd hoor. Ik volgde een aantal mensen, van sporthelden en politici (ja, echt!) tot collega's en vrienden. Als voormalig journalist blijf ik een nieuwsjunk. Het gevoel ergens bovenop te zitten, erbij te zijn, ken ik maar al te goed. Da's heerlijk. Twitter leek dus zeer geschikt voor mij. Maar helaas, het pakte vooralsnog anders uit.
Natuurlijk, het is erg leuk dat Twitter de traditionele media versloeg bij de ramp op Schiphol een paar maanden geleden. Ze waren zeker 3 min en 4 sec sneller dan CNN. Twitter verandert de rol van de media. Dat zie ik ook wel en dat is een uitermate interessante ontwikkeling.
Persoonlijk heb ik echter een groot probleem: ik krijg alleen maar onzin binnen via Twitter! Wat kan mij het nou schelen dat iemand die ik volg om 06.00 uur is opgestaan om te gaan trainen (Lance Armstrong), dat ie vandaag een vergadering zus of zo heeft (Jack de Vries) en dat zijn auto toch echt een beurt moet hebben (vriend). Op dat soort flauwekul zit ik niet te wachten! Ik wil harde feiten, nieuws, schandalen, geheimen, ontboezemingen, maakt niet uit, als het maar meer is dan een Tweet over de menukaart van restaurant de Vette Haring uit Lutjebroek.
Mijn arme hoofd zit vol met onzinnige berichten en kan het even niet meer verwerken. Het is net als kijken naar Domino Day; er is niks aan, maar je blijft toch hangen. Voor mij even geen Twitter. Kan die (....) vogel uit de lucht worden geschoten, net als de Domino-mus? Of is er iemand die mij leert hoe ik op Twitter de zin van de onzin kan scheiden?
