Op de redactie van het tv-programma The Fear Factor zullen ze gisteren flink geschrokken zijn. Een jongen die een stunt uit het programma in het echt na doet en dat met de dood moet bekopen, is de grootste schrik voor ieder stuntprogramma. Vorige week, met de start van het nieuwe AVRO-programma Risicojongeren, bekroop mij ook al een gevoel van ‘als dat maar goed gaat'. Wat zouden wij, de communicatieadviseurs, de redactie van The Fear Factor kunnen adviseren? Hoe te reageren op oproepen tot het stopzetten van het programma? Hoe moeten ze omgaan met de ouders? Zwijgen, of de verantwoordelijkheid op de jongen afschuiven en melden dat hij maar niet zo stom had moeten zijn? Het zal ze in de publieke opinie niet veel verder helpen. De spotjes met waarschuwingen in het programma die ze al hanteren hebben blijkbaar geen effect.
Openlijk reageren in hun eigen uitzending (of daaraan voorafgaand) lijkt mij de beste oplossing. Aangeven hoe geschrokken je zelf bent en benadrukken welke veiligheidsregels je in het programma hanteert. Ook ga je met de ouders van de overleden jongen praten. Veel zeggen kun je niet, maar er voor ze zijn en medeleven tonen, is het minste wat je kunt doen. Misschien moet je een nieuw programma ontwikkelen over alle ongelukken die op de set gebeuren en je laat jongeren aan het woord die in een rolstoel zijn beland door stomme stunts. Misschien, heel misschien, kunnen zij hun leeftijdgenoten wél overtuigen om op een andere manier vermaak te zoeken.
