Het communicatievak verandert. Social media, online pr, 2.0 communicatie, het staat buiten kijf dat de traditionele manier van communiceren steeds meer terrein verliest. Of toch niet? Wie deze dagen in Nederland rondkijkt, wordt nog steeds geconfronteerd met een soort oervorm van communicatie; de verkiezingsposter. Een stuk papier met daarop tekst of foto aangebracht met ouderwets behangplaksel. Je komt ze tegen op drukke kruispunten in grote steden maar ook bij het binnenrijden van zelfs het meest kleine gehucht. Keurig poserende mannen en vrouwen in soms kleurrijke kleding kijken de argeloze passanten aan. Ik weet het niet helemaal zeker maar hun blikken moet vertrouwen, vriendelijkheid of iets anders uitstralen. De boodschap en simpel en direct: Stem op mij!
Elke verkiezing stellen alle gemeenten in heel Nederland een paar vierkante meter spaanplaat beschikbaar waarop de plakkers tekeer kunnen gaan. Ik vraag eigenlijk me af wie er bij zo'n gemeente over die doe-het-zelf-billboards gaat? Is dat de afdeling communicatie? Hebben zij hier budget voor? En bepalen zij waar die borden worden geplaatst? En wie mag er eigenlijk allemaal plakken?
In Delft is zelfs een heuse ruzie uitgebroken over het beplakken van de borden. Geweldig verhaal. Kijk maar eens hier.
Het ziet er natuurlijk niet uit zo'n billboard waarop vaak ook alle posters over elkaar worden geplakt. Een hoog spruitjesgehalte. Maar blijkbaar nog wel effectief. Ook voor mij, want ik fiets in mijn woonplaats ineens letterlijk langs lokale politieke kopstukken waarvan ik het bestaan nooit heb geweten. En zo handhaaft de ouderwetse poster zich moeiteloos tussen het nieuwe media geweld. Goed nieuws trouwens voor alle lokale houthandels; het schijnt dat er ergens in mei of juni weer verkiezingen zijn. Sla die spaanplaten maar vast in.
