Hoe kunnen we onze boodschap zo duidelijk en goed mogelijk overbrengen? Een vraag waar elke organisatie keer op keer het hoofd over breekt. Soms komen hier briljante reclamecampagnes of mailings uit voort en soms....slaan we de plank volledig mis...
Zo ook in dit geval. Afgelopen weekend gezellig op bezoek bij opa en oma in de serviceflat. Een rustige flat waarin mensen volledig zelfstandig wonen en alle zorg en hulp, wanneer nodig, dicht in de buurt hebben. Normaal gesproken een rustige plek met een prettige sfeer. Dit weekend was het echter anders. Meerdere mensen waren behoorlijk van slag, overstuur zelfs. Sommigen hadden ‘s nachts geen oog dicht gedaan. En dit alles door een mailing van de Internationale Stichting Alzheimer Onderzoek.
Ansichtkaart
Vorige week was er bij verschillende ouderen een ansichtkaart op de mat gevallen. Een ansichtkaart op naam. In eerste instantie is het net alsof de tekst op de kaart echt met de hand geschreven is, er is zelfs moeite gedaan om dit nog echter te laten lijken door er zogenaamde vegen en vlekken op te printen. De tekst op de kaart lijkt een vakantiegroet van bekenden die van hun vakantie in ‘Heimalzer' genieten. Ze eindigen hun verhaal met de belofte dat ze binnenkort de foto's komen laten zien en hun kat weer komen ophalen. De kat? Arno en Dinie? Wie zijn dit? Ik pas toch helemaal niet op een kat? Of wel? Ben ik iets vergeten? Oma heeft er de hele nacht van wakker gelegen, piekerend over deze kaart. Andere mensen waren al evenveel van slag. U moet weten, het gaat hier om oudere mensen met een prima werkend geheugen. Maar na deze kaart gingen de mensen hier zelf een beetje aan twijfelen.
Twee dagen later kwam de onthulling. Een twee pagina's lange brief (met bijgevoegd een acceptgiro) die uitlegt dat de ansichtkaart een manier is om de mensen te laten ervaren hoe een Alzheimerpatiënt zich voelt. De mensen er even bij stil laten staan. In de brief staat ook: U hield het op een per abuis geadresseerde kaart en vergat het verder. En dat is waar de stichting zich flink vergist. De mensen die ik sprak waren de kaart allerminst vergeten. Zelfs na een meer dan een dag waren zij van slag, konden er zelfs niet van slapen. Doel bereikt zou je kunnen zeggen. Want ja, de mensen hebben inderdaad even ervaren hoe vreselijk Alzheimer is. Maar als u het mij vraagt is dit niet de juiste manier. Is het om de boodschap duidelijk te maken werkelijk nodig om een grote groep oudere mensen op deze manier zo in de war te brengen en zoveel stress te bezorgen? En wat bereik je er uiteindelijk mee? Met deze actie wilde de Internationale Stichting Alzheimer Onderzoek mensen bewust maken en hen vervolgens om een bijdrage vragen. Helaas, alle mensen die ik heb gesproken die deze kaart hebben ontvangen waren zo vreselijk boos dat de actie averechts heeft gewerkt. "Laag bij de grond" vonden ze het, "een vieze actie".Een aantal heeft zelfs gezegd nooit meer een bijdrage aan deze stichting te geven. Een succesvolle actie? Ik denk het niet.
Geen keurmerk
Wanneer we beter naar de naam en het logo van de Internationale Stichting Alzheimer Onderzoek kijken en deze online opzoeken, wordt duidelijk dat we hier niet te maken hebben met een CFB- gecertificeerde stichting. (Het CFB (Centraal Bureau Fondsenwerving) houdt toezicht op alle goede doelen in Nederland. Het CBF beoordeelt het bestuur en het beleid van deze goede doelen, hoe ze geld binnenkrijgen, hoe ze het besteden en hoe ze daar verslag over uitbrengen. Als de goede doelen aan de criteria van het CBF voldoen krijgen ze een stempel van goedkeuring) De stichtingen ter bevordering van onderzoek naar Alzheimer die wél CFB- gecertificeerd zijn, zijn ook gedupeerden van deze onvriendelijke actie. De kans is groot dat consumenten alleen onthouden dat het een actie van ‘de Alzheimerstichting' was. En wanneer ze hebben besloten om naar aanleiding van deze actie geen donaties meer te doen, zal dit helaas hoogstwaarschijnlijk ook de wel CFB- gecertificeerde stichtingen zoals Alzheimer Nederland raken.
